Patologie związane z kośćcem, pojawiające się w okresie wzrostu, są problemem powtarzającym się i bardzo aktualnym, który jeszcze teraz jest źródłem nieprawidłowych objaśnień i w konsekwencji nieodpowiedniego leczenia.

Tendencja wspólna wielu hodowcom polega na podawaniu psom w okresie wzrostu nadmiernej ilości protein, kalorii i witamin, uzupełniając reżim żywieniowy w sposób niezbilansowany z wapniem, solami mineralnymi, witaminą D, itd.

W konsekwencji często zdarzają się zaburzenia metabolizmu z możliwością pojawienia się patologii wzrostu, których najbardziej ważnymi przejawami klinicznymi są: ospałość, chwiejność ruchu, ból w łapach, kulawizna, nadmierna waga połączona z rozluźnieniem wiązadeł, problemy z zachowaniem równowagi, obrzęk stawów - jest to obrzęk tkanki miękkiej, a nie normalne pogrubienie, które wynika z fizjologicznego wzrostu psa.

W wypadku pojawienia się wymienionych symptomów jest zawsze niezbędne przeprowadzenie badania klinicznego, aby dokładnie określić źródło i stopień uszkodzenia.

Problemem charakterystycznym dla tego typu patologii jest osteochndroza główki kości. Chodzi tu o ogólną chorobę chrząstki w okresie wzrostu. Problem ten dotyczy przede wszystkim osobników ras dużych, mających szybkie tempo wzrostu (psy zapadają na tę chorobę dwa razy częściej niż suki). Symptomy stają się widoczne w wieku 6-8 m-c.

Choroba polega dojrzewaniu zmienionej chrząstki stawowej. Powstaje zgrubienie. W tym obszarze powstaje trudność z odżywianiem przez krew komórek chrząstkowych i w rezultacie następuje proces obumarcia tkanki. Ten fragment odłącza się od pozostałej części, co wywołuje ból i kulawiznę. Przyczyny, które wywołują zjawisko i rozwój osteochndrozy są różne, jednak bezwarunkowo rola żywienia jest bardzo ważna.

Nadmiar pokarmu, a przede wszystkim nadmiar wapnia powodują rozregulowanie gospodarki hormonów żołądkowo-jelitowych (gastryny, cholecystokiniono-pankreozyminy, glukagonu), które wyzwalają wydzielanie innego hormonu (kalcytoniny), w sposób selektywny hamującego zmianę chrząstki.

Z drugiej strony reżim hiperproteinowy i hiperenergetyczny prowadzą do bardzo szybkiego wzrostu ciężaru ciała szczenięcia, co w konsekwencji powoduje przeciążenie stawów i mikrourazy powtarzające się w chrząstce stawowej.

Pozwolę sobie więc przypomnieć prawdy powszechnie znane, ale podstawowe w systemie prawidłowego żywienia. Żywienie psów może być oparte na pokarmie gotowym lub przygotowywanym, przy czym pokarmy gotowe są produktami doskonale zbilansowanymi, z przestrzeganiem wszelkich norm.

Żywienie tradycyjne jest bardzo powszechne i na nieszczęście ci, którzy stosują ten typ żywienia, popełniają często błędy w przygotowywaniu pokarmu. Najważniejszym z nich jest przesada w podawaniu dużej ilości mięsa zgodnie z ideą, iż pies jest istotą mięsożerną, więc powinien spożywać go spore porcje. Warto pamiętać, że mięso jest bardzo bogate w fosfor, ale ubogie w wapń, więc należy uzupełniać pożywienie tylko wapniem, a nie produktami, które zawierają w zbilansowanej ilości wapń i fosfor.

Trzeba porzucić też przyzwyczajenie uzupełniania „na oko” pokarmu psów w okresie wzrostu, stosując produkty nieodpowiednie a nawet niebezpieczne dla ich zdrowia (anaboliki).

Przypominam także, że uzupełnianie pokarmu wapniem powinno być dobrze wyważone, aby uniknąć rozregulowania mechanizmu hormonalnego, odpowiedzialnego za wchłanianie wapnia.

WNIOSKI :
Z powyższych rozważań wynika, iż patologie związane z kośćcem u psów w okresie wzrostu bardzo mocno zależą od błędów w żywieniu. Ważne jest stosowanie profilaktyki, a także wczesne dostrzeganie symptomów, co pozwala zastosować prostą terapię korygującą, uprzedzając uszkodzenia bardziej poważne, które wymagają interwencji chirurgicznej.